Zalig nietsdoen op Lombok

Vrijdag 1 juni vandaag, meteen ook de laatste dag van onze huwelijksreis. De dagen zijn voorbij gevlogen, maar misschien vinden we het ook niet zo erg om de draad van het echte leven terug op te pakken. Wat sport zal ons beiden goed doen :-)

Drukke dagen achter de rug op Lombok, zo hebben we hier geluierd, gezwommen, gegeten, gesnorkeld en geslapen. Oja, en cocktailtjes' gedronken!
Het leven is hier zalig, zonnig en rustig: geen drukke autowegen, massatoerisme of overbevolkte stranden, maar gewoon zalig nietsdoen!
We zijn met andere woorden helemaal opgeladen voor de bijna twee dagen durende terugreis dat ons te wachten staat.

Hopelijk verloopt deze reis wat rustiger/aangenamer als onze trip met de fastboat van Bali naar Lombok. Dat was immers een regelrechte nachtmerrie voor Marjolein en een uit de hand lopende kermisattractie voor Peter! Het begon allemaal goed, maar zodra we ons op volle snelheid en op volle zee begaven, strooide een grote tonijn roet in het eten. Deze domme vis had er niets beters op gevonden dan een zelfmoordpoging te ondernemen door tegen één van onze vier buitenboordmotoren te zwemmen. Het resultaat was jammer genoeg geen lekkere tonijnsteak, maar wel een lange wachttijd op open zee. Dit kleine speedbootje was een leuk speeltje voor de wel zéér hoge golven die dag. Toen ze er eindelijk met de nieuwe motor waren, konden we onze zee(ziek)reis hervatten. We geraakten ditmaal wel voorruit, maar de golven werden er niet kleiner op! Zo erg zelfs dat de kapitein, gelukkig één met voldoende ervaring, enkele keren in allerijl de motoren moest stilleggen om het bootje recht te houden. Na 3,5 uur afzien (of genieten, het hangt er een beetje van af hoe avontuurlijk je bent aangelegd) konden we eindelijk aanmeren in een heerlijk rustige, azuurblauwe baai op een tropisch en met palmbomen bezaaid eiland.

Bij aankomst werden we opgewacht door een vrolijke gids, die ons naar het prachtige resort bracht waar we de laatste dagen van onze huwelijksreis zouden doorbrengen: The Chandi. Dit is een kleinschalig boutique hotel met slechts 10 kamers of bungalows, allemaal uitgevend op een centrale tuin en met een prachtig zicht op zee.

Na een dagje platte rust, ondernamen we onze laatste uitstap. Met de wagen reden we naar het zuiden van Lombok, waar een vrolijke visser ons stond op te wachten om ons te vervoeren naar een aantal zowaar nog idyllischere eilandjes: de Gilli-eilanden.

Het gros van deze eilanden zijn onbewoond, en worden bij hoogtij in oppervlakte gehalveerd. De voornaamste activiteit van de dag was snorkelen, op zoek naar Nemo! Ondertussen vaarde onze visser alweer uit, op zoek naar ons middagmaal...

We beëindigden deze zware, vermoeiende dag met een heerlijke maaltijd in het beste restaurant van het land. Hier hadden ze immers het lekkerste en malsste stukje steak dat we ooit hebben gegeten! Ook het dessert was een ware streling voor de tong!

Dat was het alweer, tijd voor een laatste plonsje!

Dank aan iedereen die deze prachtige reis mogelijk heeft gemaakt!

Eat, pray, love, Ubud ...

Onze laatste dag in Ubud en meteen ook in Bali is aangebroken. Neen, we gaan nog niet naar huis, eerst wacht ons nog enkele dagen strandvakantie. We zitten momenteel namelijk op de fastboat richting Lombok!

Een van onze eerste verhalen vertelde jullie over de uitgestrekte rijstvelden en de vele tempels op dit kleine eiland. Als we terugkijken naar de afgelopen weken is dit inderdaad hoe je Bali kan beschrijven. Het is zelf een understatement om te zeggen dat er op elke hoek van de straat een tempel staat! Het stadje Ubud, waar we de afgelopen dagen waren neergestreken, spant hierin de kroon. We hebben in die paar dagen meer tempels bezocht dan dat we de laatste 10 jaar kerken bezocht hebben. Redelijk spectaculair dus! :-)
Ubud is een kunststadje in het balinese binnenland, dat wereldbekend werd na de opnames van de film 'Eat, pray, love' met Julia Roberts. Op zich niet zo bijzonder, zij het niet dat het hier tsjokvol amerikanen zit die allemaal hun geluk in Bali willen komen beproeven.

De omgeving van Ubud telt heel wat bijzondere bezienswaardigheden. Hier in Bali betekent dat: een tempel in een bijzondere omgeving. Zo zijn we bijvoorbeeld naar het heilige apenbos geweest, de habitat van hele kolonies aggressieve makaken. Een andere excursie bracht ons naar de heilige olifantengrot, die jammer genoeg bijzonder weinig met olifanten te maken had. Zo ook had de moedertempel weinig met onze mama's te zien :-o

Oké, nu zijn we aan het uitwijken. Eergisteren hadden we onze vermoeiendste dag tot nu toe. Onze dag begon met een bezoek aan de moedertempel. Dit is het grootste tempelcomplex van het eiland en voor de Balinezen meteen ook het belangrijkste bedevaartsoord. Jammer genoeg gaat dit gepaard met onsympathieke, op geld beluste en soms zelfs ronduit arrogante locals. Het is dan wel een prachtige locatie, maar de opdringerigheid van deze individuen maakt dat je heel de tijd op je hoede bent. De wandeling rondom het complex waarbij we hier en daar even een stukje ceremonie van op afstand konden meepikken maakte het al bij al nog een leuke ervaring.

De tweede halte was letterlijk en figuurlijk een echt hoogtepunt: een bezoek aan de Batur caldera. Terwijl we een lekkere maaltijd nuttigden hadden we uitzicht over deze enorme krater, met 10 bij 13 km één van de grootste ter wereld. Ronduit impressionant. Ooit was dit met 3800m de hoogste berg van Bali, tot een enorme uitbarsting de berg meer dan halveerde en deze caldera achterliet. Een latere uitbarsting schiep de huidige Baturberg, slechts 1717m hoog maar wel zeer indrukwekkend!

Eenmaal ons buikje vol trokken we naar een lokale koffieplantage. Hier kregen we een uitgebreid gamma koffie en thee voorgeschoteld en konden we proeven van de meest exclusieve koffie ter wereld: Luwak-koffie. Ja, dit is 'm, dè koffie die gewonnen wordt uit de uitwerpselen van de kleine civetkat. Niet slecht, maar mischien toch net iets te duur voor dagelijkse consumptie... :-)

De volgende halte op onze tocht waren de bronnen van Tirta Empul. Dit is een ander bedevaartsoord voor de Balinezen. Ditmaal eentje waar ze zich gaan wassen en waar het miraculeuze water je 5 jaar jonger maakt! Je ziet het water hier letterlijk uit de grond opborrelen. Het was impressionant om duizenden offergaven overal te zien liggen en om hele families samen te zien baden in het heilige water, vergezeld van de nodige rituelen. Op zo'n momenten voel je echt hoe erg het geloof bij de mensen leeft...

Ondertussen was de dag al flink gevorderd, maar nog niet voorbij. Vlakbij Tirta Empul ligt namelijk de Gunung Kawi tempel. Dit is er eentje aan de oevers van de rivier, waarvoor we 250 trappen naar beneden moesten afdalen en jawel, nadien evenveel trappen weer omhoog.
Dat is eigenlijk heel typisch aan het reliëf hier in midden Bali, alle rivieren zijn diep ingesneden in het landschap. Het vereist met andere woorden een stevige inspanning om af te dalen tot aan de oevers van de rivier!
Beneden waren er, buiten alweer een tempel, zeer grote nissen en kamers uitgehouwen uit de rotsen. Het leek wel het decor van de Flinstones!

We eindigden deze lange dag in de olifantengrot of Goa Gajah, uniek omwille van zijn combinatie van boeddhistische en hindoeistische elementen. Het meest opmerkelijke element is de ingang van deze 11e eeuwse grot: de mond van een uit de rotsen gehouwen monster.

Een wandeling rond de site bracht ons naar een klein tempeltje waar een oude man ons wenkte. Hij wenste samen met ons gebeden uit te spreken en ons met heilig water te zegenen voor onze verdere reis. Zo gezegd zo gedaan, en enkele luttelige ogenblikken later verlieten we 10000 roepie's armer de tempel van de man. Het leverde wel enkele leuke kiekjes op :-)

Zo, dit was alweer een verslagje van enkele van onze belevenissen op deze mooie reis. Geniet gerust nog even mee met onderstaande foto'tjes

Zwaveldragers op mt. Ijen

Eén van de hoogtepunten van onze reis is zonder twijfel de beklimming van de Kawa Ijen. Uit deze 'slapende' vuurberg borrelt continu zuivere zwavel op. Dit gaat natuurlijk gepaard met vreselijke, bijtende dampen, maar je hebt meer nodig dan dat om de lokale Javanen tegen te houden. Honderden zwaveldragers dalen 2 tot 3 maal per dag af naar de mijn in de krater om daar zwavel te gaan ontginnen. Vervolgens dragen ze het gele goedje in manden op hun schouders naar de voet van de vulkaan. Zulke manden wegen al gauw meer dan 80 kg, de zwaveldragers zelf eerder 60!

Om dit schouwspel te kunnen meemaken moesten we opnieuw vroeg uit de veren. De zwaveldragers werken immers maar tot 10u om de hitte voor te blijven. Na een heftige tocht met de 4x4 kwamen we aan bij het startpunt van de wandeling (eindpunt voor de zwaveldragers) en kon de beklimming naar de rand van de krater beginnen.

Het duurde niet lang of we kwamen de eerste dragers al tegen. Stuk voor stuk uiterst vriendelijke mensen die graag op de foto wilden in ruil voor een sigaretje. Blijkbaar zijn de zwaveldampen voor deze helden nog niet slecht genoeg voor de longen... 
Eenmaal bijna boven zaten we met onze gedachten al bij het schitterende uitzicht op het turquoiseblauwe zwavelmeer (PH 0,5!), de wit-grijze rotswanden en de felgele zwavelmijn. Teleurstelling troef, want veel was er niet te zien buiten een dichte mist met zwavelaroma. Af en toe konden we een glimp van de onherbergzame omgeving opvangen maar het was duidelijk: om ten volle van het prachtige uitzicht te kunnen genieten moesten we een stuk mee afdalen in de krater...

Na een kwartiertje afdalen kregen we waar we voor kwamen. Met brandende longen en pikkende ogen konden we genieten van een werkelijk verbluffend panorama. Met een natte T-shirt voor de mond en zo 'n uitzicht was de pijn snel vergeten, maar na 10 minuutjes genieten was het echt wel tijd om terug te keren. De mijn zelf bereiken was vandaag net iets teveel van het goede ...

Eenmaal terug in ons hotel konden we onze longen opnieuw openzetten tijdens een wandeling langs en door de rijstvelden. Wat een geweldige locatie! Weer een heleboel fabelachtige prentjes van eindeloze reistterrassen om ons fotoboek mee op te vullen.

Met deze wandeling breidden we een mooi einde aan ons korte verblijf in oost-Java. Tijd om terug te keren naar Bali, waar nieuwe avonturen op ons wachten :-)




Opnieuw een begeleidende fotoreeks:

Lovely Lovina

Onze rondreis door Indonesië gaat als een sneltrein verder. We zijn alweer aangekomen op Ubud, een klein stadje in het bruisende en artistieke centrum van Bali. Ons hotel hier is heerlijk en we werden verwelkomd met een bloemenbadje!
Door gebrek aan een goede internetconnectie hebben we jullie jammer genoeg niet op de hoogte kunnen houden van onze vorige twee bestemmingen, we gaan dus even een weekje terug in de tijd...

Na ons korte verblijf in Yogya stond het mooie Lovina op het programma, waar we drie nachten verbleven.  Bij aankomst uit Java stond onze gids ons op te wachten voor een nieuwe tocht. Ditmaal nam hij ons mee naar het noorden, op naar Lovina. Het was een drukke dag waarbij, jawel, opnieuw een aantal tempels op het programma stonden! 
Maar eerst moesten we natuurlijk weggeraken uit de zuidelijke badsteden. Bali heeft jammer genoeg geen (auto)snelwegen, laat staan snelle wegen. Wegen zijn hier over het algemeen stijl, gevaarlijk, bouwvallig, of ... vol, héél vol. De zuidelijke badstad Kuta doorkruisen, ook wel eens het balinese Blankenberge genoemd, was een ware nachtmerrie. Maar laat ons niet te negatief zijn, het uitzicht op Tanah Lot maakte veel goed. De tempel Tanah Lot was onze eerste halte van de dag. Dit is een prachtige tempel die gewijd is aan de goden van de zee en gebouwd werd op een rots in de branding. De kustlijn bestaat hier uit hoge kliffen, waar de golfslag verantwoordelijk is voor de vele inhammetjes en de grillige vormen van de rotsen. 

Na een prinselijke maaltijd temidden van de rijstvelden, doorkruisten we het balinese 'hooggebergte' waar we vriendelijk verwelkomd werden door talrijke makaken. Het werd hier al snel koud, vochtig en mistig. Een beetje zoals thuis dus, maar beter, want hier wonen aapjes :-) 

Normaal stond nog een bezoek aan het Bratanmeer en zijn tempel op het programma, maar gezien de dichte mist hebben we dit bezoekje even uitgesteld. 

Bij het verlaten van de bergen stond de zon ons alweer op te wachten en konden we vanuit onze kamer genieten van de prachtige zonsondergang.

Lovina is een streek in het noorden van Bali, dat gekenmerkt is door zijn mooie kustlijn en zonsondergang en de aanwezigheid van dolfijnen. Het wordt dus alleen maar beter: na aapjes ook dolfijnen, hoera! 
Reisgidsen zoals de trotter en lonely planet zijn echter nogal sceptisch over de georganiseerde 'dolfijnenjacht': "Verwacht hier geen flipperachtige toestanden, je ziet hier nauwelijks de staart van een dolfijn, maar de zonsopgang is prachtig en maakt het allemaal de moeite waard"... 
We waren dan ook aangenaam verrast toen tientallen flipper look-a-likes aan de horizon opdoken en ons trakteerden op hun mooiste kunstjes. De prachtige zonsopgang maakte het plaatje compleet!

Tenslotte sloten we ons avontuur in Lovina af met een nieuwe poging om tot bij de Ulun danu tempel aan het Bratanmeer te geraken. Ditmaal hielden we een locaal busje tegen (bemo genaamd) en onderhandelden we ons transport naar het kratermeer. 

Waar wij, noch de chauffeur van de bemo echter rekening mee hadden gehouden, was dat de zware beklimming een onmogelijke opdracht was voor het arme busje. Ondanks een zware inspanning moesten het busje en zijn chauffeur hun pogingen staken en waren wij - te midden van de berg - op nieuw transport aangewezen. Onze chauffeur was gelukkig nog zo behulpzaam wat balinezen te stoppen die bereid waren ons - mits royale vergoeding - naar de tempel te brengen. Een waar avontuur dat beloond werd met alweer een prachtig schouwspel.

Na deze dolle avonturen vertrok onze wagen naar het westen van het eiland, waar we de oversteek deden naar Java! Hier staat de beklimming van de Kawah Ijen op het programma. Het verslagje van deze prachtige tocht volgt morgen! 


Nog enkele kiekjes: